Tag Archives: columnist

Özcan Akyol: Museum

Toen ik voor het eerst op Windesheim mijn rooster kreeg, vlak na de zomer van 2008, zag ik dat mijn colleges in het non-descripte D-gebouw werden gegeven. Het pand stonk, was onopgeruimd en aan het onderhoud mankeerde van alles. Je kon een ...

Eelco Boss: ‘Willen ze patat? Dan krijgen ze patat!’

Stel je voor dat ik aan mijn kinderen zou vragen: ‘willen jullie meer of minder patat eten?’, nou?… juist! Terwijl ik als opvoeder goed naar de wetenschappelijke adviezen van het Voedingscentrum luister en ze vaker rauwkost dan patat ...

Eelco Boss: Vrindjespolitiek

Ongeveer tien jaar geleden kregen we bij domein Gezondheid en Welzijn een nieuwe directeur: ‘X’. X begon direct de boel op te schudden, zoals moderne managers dat plegen te doen. X had al schuddende razendsnel vrijwel iedereen tegen zich in ...

Judith Kreuze: ‘Leven zonder handleiding’

Het is vroeg, kwart voor zes om precies te zijn. Ik moet naar mijn stage. Ik kleed me aan en begin de dag met een snel in elkaar geflanst ontbijtje. De wereld om me heen slaapt nog, maar ik niet meer. Hoe ik me voortbeweeg lijkt het meer op ...

Ozcan Akyol: Aannemer en internist

Ik vond school in principe niets aan. Dat realiseerde ik me een paar weken geleden, toen ik voor aanvang van een bijeenkomst die ik als dagvoorzitter in goede banen mocht leiden, door de gangen van Windesheim struinde, op zoek naar mensen e ...

Judith Kreuze: ‘Eindelijk bevrijd!’

‘Vanavond. 10 uur. Wij. Terrasje pakken.’ Dit appje was de start van mijn studentenleven, een paar weken geleden. Natuurlijk zou het druk worden; het was immers de eerste dag dat de terrassen weer open waren, dat de stad weer open was. Maar ...

Özcan Akyol: Burgerschap

Als columnist merk ik dat veel mensen, die tot voor kort nog geen drie ministers konden noemen, plotseling stampvoetend allerlei analyses de wereld in kegelen, met de onderliggende boodschap dat er helemaal niets aan onze (lokale) overheden ...

Judith Kreuze: Verdwaald in eigen stad

En daar loop ik dan, als derdejaars student met Google Maps door mijn eigen studentenstad waar ik, op wat shoppen na, alleen in de Bruisweek ben geweest. Ik heb het idee dat iedereen mij aanstaart als ik ‘Het Vliegende Paard’ in typ. Welke ...

Özcan Akyol: Arm maakt creatief

In mijn eerste week op Windesheim, bijna vijftien jaar geleden, vertelde onze mentor dat we absoluut het Basisboek Journalistiek moesten aanschaffen. Ik baalde. De jongen die naast me zat, hield als een blije eikel zijn eigen exemplaar omho ...

Michelle: Door weer en wind

Het regent en ik heb geen zin om naar buiten te gaan. Ik lig verfrommeld op de bank, gedraaid in een warme deken. Een burrito is er niks bij. Verveeld scrol ik door mijn app. Een pizza, pokebowl of sushi. Voor de laatste optie is de inhoud ...

Eelco Boss: De echte goeroe

Ik zelf denk dat het ergens eind jaren tachtig misgegaan is. Topmanagers in de publieke sector werden ‘gesacraliseerd’; ze werden steeds meer gezien als een soort goeroes. In het hoger onderwijst zorgde dit ervoor, samen met de schaalvergro ...

Özcan Akyol: Dreigbrieven

Een keer om de zoveel tijd – ritme en logica zitten er niet in – krijg ik een mailtje van de Dienst Uitvoering Onderwijs (DUO). Ze schrijven altijd dat ik weer niet aan mijn betalingsverplichting heb voldaan. De aanhef van het bericht is st ...

Michelle: Bananensnoepje

Ik sta in de rij voor een bandje. Het regent, en in de witte tent – die afkomstig lijkt uit een aflevering van CSI – is het vol. Druppels in mijn haar, maar ik wil dat bandje. Want we mogen eindelijk weer. Een bandje richting vr ...

Eelco Boss: Begeleidingsarmoede

Af en toe vraag ik me wel eens af hoe ik in hemelsnaam ooit mijn studie op Windesheim heb kunnen afmaken. Toen ik tussen 1995 en 2000 maatschappelijk werk studeerde bestond er namelijk niet zoiets als SB-er, SLB-er, Switch-coaches of welke ...

Samira: Wild hijgend in de gordijnen

De lente is weer in het land. De lucht is blauw, mijn vriend niest dat het een lieve lust is en de vogeltjes leggen eieren. Dat laatste is een groot probleem: mijn ouders en ik hebben namelijk nieuwe achterburen. Het gezellige gezin is onge ...

Özcan Akyol: Bubbel

Sinds een aantal weken, eigenlijk vanaf het moment dat de term ‘de Britse mutant’ viel, moeten alle medewerkers van een interviewprogramma dat ik presenteer zich preventief laten testen, zowel bij de lokale GGD, een etmaal van tevoren, als ...

Eelco Boss: Schaamte

Voordat ik als docent begon op Windesheim werkte ik in de jeugdhulpverlening. Als gezinsvoogd moest ik in opdracht van de kinderrechter problemen in gezinnen proberen ‘op te lossen’ door geschikte hulpverlening in te roepen. De meest treuri ...

Michelle: Praatgraag

Mijn horoscoop heeft gesproken: ‘Zwijgen is vandaag de beste optie’. Natuurlijk kan die zin op iedereen slaan. Of je nu een stier, waterman of tweeling bent. Maar toch voel ik mij aangesproken door het universum. Hebben ze daar boven missch ...

Samira: Niemandsland

Afgelopen maand ben ik voor het eerst in tijden weer met de trein vertrokken. Een uurtje maar, richting het noorden. Het rustige gerommel van de wielen op het spoor, het landschap dat voorbij lijkt te suizen. Ik was vergeten hoe fijn het is ...

Karin: Slippers uit de kast

Van handschoenen en een muts, naar geen jas in de buitenlucht. Van schaatsen op natuurijs, naar zonnen in de tuin. En dit allemaal binnen één week. Ben ik de enige die vorige week z’n slippers uit de kast heeft gehaald om even naar ze te gl ...