Mijn moeder zei vroeger altijd dat ik alles mocht delen. Alles wat op mijn hart ligt. En dat is veel. Dus dat ben ik al die tijd braaf blijven doen. Al meer dan 25 jaar deel ik braaf alles met mijn moeder. En met de rest van de wereld. Eigenlijk heb ik haar advies misschien wat te… letterlijk opgevolgd.
Bestaat er zoiets als deeldrang? Want als dat bestaat, nou, dan heb ik dat. Als ik ruzie heb met mijn vriend, dan weten zeker drie vriendinnen dat binnen een dag. Als ik een verontrustend appje krijg, wordt de screenshot naar de juiste mensen verstuurd. Met juiste mensen bedoel ik, mensen die mijn mening delen. Zelfs nu ik deze column zit te typen vraag ik me af: is dit óók die deeldrang?
Ik ben precies in de overgangsfase opgegroeid. Buiten spelen, Nintendo D.S., Playmobil… en ineens was daar Instagram. Ik was twaalf en zette werkelijk alles online. Twee knotjes in mijn haar? Foto. Nieuwe trui? Foto. Een zonnige dinsdag? Ook een foto. Ik had misschien twintig volgers, maar dat maakte niets uit. Het ging mij nooit om hoeveel mensen het zagen. Ik vond het gewoon leuk om dingen te delen.
Dat is eigenlijk nooit verdwenen. Ik deel nu van alles op LinkedIn, TikTok, Instagram… noem maar op. Alleen werd het delen wat doordachter. Ik was laatst acht uur bezig met één Instagram-post. Over een tijd van drie maanden sleutelde ik de perfecte post in elkaar. Eerst kon ik geen muziek kiezen. Daarna ontdekte ik dat je tegenwoordig onder elke foto een andere caption kunt zetten. Toen was ik definitief verloren. Acht uur. Voor een paar foto’s. Dat is eigenlijk niet meer uit te leggen. Vooral niet als je weet hoeveel tijd ik besteed aan een eindejaars-recap.
Pas de laatste tijd begin ik te begrijpen wat mijn moeder vroeger bedoelde. Ze bedoelde helemaal niet dat iedereen alles van mij moest weten. Ze bedoelde dat ik nooit alleen met mijn zorgen hoefde te blijven zitten. Dat er altijd iemand is die luistert. En dat is eigenlijk een veel mooier advies. Ik ben er een open boek van geworden. Niet voor niets ben ik columnist.
Toch probeer ik tegenwoordig iets minder te delen. Meer zelf te dragen. Misschien is dat wel wat ouder worden is. Niet dat je stopt met vertellen, maar dat je leert dat niet ieder verhaal voor iedereen is. Sommige dingen zijn voor een column. Sommige dingen voor een vriendin. En sommige dingen mogen gewoon nog heel even van jezelf blijven.
