Ik heb een heerlijke zomer gehad. Eerlijk waar. “Waar ben je dan geweest, Nynke?” Dat vraag jij je vast af. Nou, nergens. Ik ben lekker in mijn vertrouwde stadje gebleven en ik ben verliefd geworden… en dat ben ik nog steeds! Daarnaast heb ik het werk en het solliciteren even gelaten voor wat het is. Maar stilzitten? Zeker niet.
Ik heb de plantjes water gegeven, soms even schoongemaakt, alle zes seizoenen van The Handmaid’s Tale gekeken en als we niet uit eten gingen, kookte ik voor mijn nieuwe liefde. Ik paste op de kat van mijn ouders, sprak vriendinnen die ik veel te lang niet had gezien en ik ontdekte dat je een dinsdagmiddag verrassend makkelijk vol krijgt zonder ook maar één afspraak.
Of nou ja, ik heb ook gewoon dozen gesjouwd bij mijn bijbaan. Ik moet tenslotte al die leuke uitjes betalen. Maar geschreven heb ik niet.
Dat vond ik eerst eigenlijk wel lekker. Geen knipperende cursor. Geen deadline. Geen interview dat nog uitgewerkt moest worden. Alleen ergens halverwege augustus begon
het te kriebelen. Niet omdat ik weer aan de slag moest, maar omdat ik mezelf erop betrapte dat ik tijdens het koken dacht: waar zal ik straks als eerste over schrijven?
Dus na een kijkje op de website van de Kamer van Koophandel hakte ik de knoop door. Nu ik officieel freelancejournalist ben geworden – gefeliciteerd, dankjewel – zou het handig zijn als ik af en toe ook weer iets op papier krijg. Dus de laptop wordt opengeklapt. Zo’n leeg, wit document is angstaanjagender dan ik mij herinner. Als ik mijzelf zover heb gekregen om dan toch een paar woorden te typen, krijg ik het gevoel dat mijn vingers niet meer weten waar de letters zitten.
Ik houd mezelf voor dat het vanzelf komt. Het is even wennen. Maar na een half uur staren is het Worddocument nog net zo leeg. Zuchten, balen en typen. Dat is wat ik doe. En voor ik het doorheb zit ik alweer veel te lang te twijfelen over of ik wel of geen koppelstreepje moet gebruiken. Ik typ een zin. Verwijder hem weer. Typ hem opnieuw. Ik ben weer net zo geïrriteerd als voor de zomer. En ergens voelt dat ook wel weer vertrouwd.
De zomer is nu echt voorbij. Mijn agenda staat weer vol met deadlines en ik zit mij weer ouderwets te ergeren aan mijn eigen tekst. En hoewel ik daar eerst tegenop keek, heb ik dat stiekem best gemist.
