Tijdens het draaien van een televisieprogramma sprak ik met een van de deelnemers, een gesoigneerde jongen die iets jonger was dan ik. Wat mij opviel was het horloge om zijn pols – vintage, mooi en met een acceptabele glans. Ik vroeg, met mijn gemiddelde kennis, wat voor merk het klokje betrof en waar hij zijn exemplaar had gekocht, gedreven door nieuwsgierigheid en verveling. Hij begon aan een heel relaas, over de witte plaat en het stalen bandje, vertelde toen iets over de wijzers, en zijn verhaal werd afgetopt met een verhandeling over de mode die in een bepaalde periode mainstream werd dankzij duikers die onder water de tijd wilden weten.
Als iemand met zoveel parate kennis strooit, kan ik niets anders dan bewonderen. ‘Hoe weet je dat allemaal?’ vroeg ik dan ook. ‘Dat is gek misschien… ik heb een opleiding tot horlogemaker afgerond. Er waren maar zes studenten, dus heel populair was de studie niet, maar ik had daar maling aan.’ ‘Wie waren de anderen op je school?’ ‘Allemaal senioren met een uit de hand gelopen hobby.’
Hij vertelde dat hij was afgestudeerd op het merk Longines, liet zijn Instagrampagina zien waarop er filmpje stonden waarin hij met een loep een horloge uitbeende en dat daarna met engelengeduld weer in elkaar zette – werkelijk een demonstratie.
Ik vroeg hem: ‘Wat vond de omgeving ervan dat je deze studie ging doen?’ ‘Zij waren niet meteen enthousiast. Tot ze zagen wat ik allemaal kon. Mijn skills en kennis maakten wel indruk op feestjes.’ ‘Geweldig, man. Echt heel mooi.’ ‘Ah, ja, iedereen heeft zijn eigen gebrek.’
Dat laatste waag ik te betwijfelen. Te veel mensen worden vooral op jonge leeftijd in een keurslijf gestopt door hun omgeving – soms onbewust door iets voor te leven, maar meestal heel doelgericht om iemand te sturen. Het wordt steeds gevaarlijker om af te wijken van de norm, uit angst voor sociale afwijzing en misschien verstoting. Ik hoop om die reden dat authenticiteit en koppigheid meer ruimte krijgen in ons land.
We hebben meer paradijsvogels nodig.
