Helaas, maar waar: mijn nieuwe schooljaar begon met een woede-uitbarsting. Al enigszins geërgerd door de hoeveelheid nakijkwerk in mijn opstartweek, kookte ik over tijdens een zogenaamde ‘kennissessie’ over de vorig jaar geïntroduceerde eigen leerroute.
In een eerdere column heb ik me al kritisch uitgelaten over deze nieuwe strategische koers. Los van het feit dat jonge mensen aan de hand genomen willen worden (niet aan hun lot overgelaten), biedt het nieuwe technische systeem een vreemd soort schijnvrijheid. Zo moeten mijn eerstejaars zich nu nog steeds voor al hun twaalf volledig vaststaande vakken handmatig inschrijven, terwijl dat enkele jaren geleden geregeld was bij het inschrijven. Ik versta iets anders onder vooruitgang.
Waar ik boos om werd, was de oproep waarmee die kennissessie eindigde: om over dit systeem toch vooral positief te blijven tegenover studenten. Toegegeven: ik ben het hiermee eens. Ik wil geen cynische docent worden. Maar dan moet ik wel geloven in die nieuwe koers. En dat lukt me maar niet.
De cursusleiders deden hun best. “Dit systeem is opgetuigd voor die e-commerce student van me die aan het begin van de studie al een webwinkel bezit.” Want ja: studenten werken soms al naast hun studie. Vooral bij de studie Verpleegkunde moet dit het geval zijn. Maar voor een opleiding als Journalistiek gaan deze voorbeelden mank. Hoeveel eerstejaars zijn er al actief in het werkveld? Geen enkele? Twee? Er is een systeem opgetuigd voor de uitzondering. Het zou me niets verbazen als dat voor meer opleidingen op Windesheim geldt.
Feit is wel dat mijn kleine uitbarsting voor niemand gunstig is. Na mijn boze woorden stelde een collega terecht dat ik mijn frustratie botvierde op de verkeerde mensen. “Don’t shoot the messenger.” En wat heb ik er eigenlijk aan? Ik wilde juist blij aan een nieuw schooljaar beginnen. Maar ik vermoed dat de dood van mijn vader in januari van dit jaar ervoor zorgt dat ik alles in mijn leven onder een vergrootglas leg: relaties, vriendschappen, werk.
Besteed ik mijn tijd aan de juiste dingen? Het leven is kostbaar, onze uren spaarzaam. Veel te dierbaar om te verspillen aan slechtwerkende systemen.
