“Waar was jij gisteren???” In het eerste college-uur kreeg ik deze vraag; het klonk alsof ik mijn eigen bruiloft had gemist! Maar dat was het niet, ik was niet naar de wekelijkse studieborrel geweest.
Nog nooit heb ik iemand zo verbaasd een vraag horen stellen, dat vond ik misschien nog wel het gekst. Ik had niets ernstigs gedaan. Ik had alleen een studieborrel overgeslagen.
Niet omdat ik moest werken. Niet omdat ik ziek was. Ik had gewoon geen zin.
Blijkbaar was dat geen geldig antwoord. Mijn vriendin begreep er niets van. Maar dat is misschien ook logisch. Zij ademt de studievereniging. Ze organiseert activiteiten, kent iedereen bij naam en heeft via de vereniging zelfs haar vriend leren kennen. Als er morgen een pubquiz, karaokeavond en kroegentocht tegelijk worden georganiseerd, weet ik zeker dat ze het voor elkaar krijgt om overal even op te duiken.
En eerlijk? Dat vind ik oprecht mooi. Studieverenigingen maken een opleiding leuker. Ze brengen mensen samen, zorgen voor nieuwe vriendschappen en maken van een school meer dan alleen een gebouw waar je tentamens maakt.
Verkocht
Maar juist daarom snap ik niet waarom die gezelligheid soms zo verschrikkelijk hard verkocht moet worden.
Zodra er een studieborrel aankomt, lijkt het alsof de vereniging een marketingbureau heeft ingehuurd. Eerst verschijnt er een bericht in de groepsapp. Daarna volgt een reminder op Instagram. Vervolgens nog een herinnering via WhatsApp. En als klap op de vuurpijl vraagt iemand tijdens de les of je ook komt.
Op een gegeven moment verwacht ik bijna een NL-Alert.
“Kom je ook?” “Wordt gezellig!” “Mis het niet!”
Die laatste oproep vind ik altijd een bijzondere. Want wat mis ik precies? Dezelfde afspeellijst als vorige week? Het lauwe bier?
Als ik écht iets spectaculairs mis, hoor ik het de volgende dag vanzelf wel.
Dat mensen plezier beleven aan studieborrels stoort me niet. Ga vooral. Veel plezier! Mijn ergernis begint pas op het moment dat ik moet uitleggen waarom ik níet ben gegaan. Alsof mijn betrokkenheid ineens af te lezen is aan het aantal donderdagavonden dat ik met een glas bier in de hand hebt gestaan.
Vrijwilligheid
Dat is zo zonde. Want juist een studievereniging draait op vrijwilligheid en spontaniteit. Op mensen die komen omdat ze er zin in hebben, niet omdat ze bang zijn om iets te missen of zich schuldig voelen als ze thuisblijven.
Zodra je moet uitleggen waarom je niet komt, is een studieborrel stiekem toch iets minder vrijwillig dan iedereen beweert.
Ilse Anema is student Journalistiek
