De vakantie is nog niet voorbij, maar september begint zich al verdacht veel te bemoeien met ons leven.
Het begint onschuldig. Een mail over het nieuwe studiejaar. Een rooster dat ergens online verschijnt. Een berichtje van een medestudent met de vraag: “Wanneer beginnen we ook alweer?”
Niet openen. Gewoon niet.
Zolang niemand precies weet wanneer de eerste les is, kan de vakantie officieel nog even doorgaan.
Toch verandert er langzaam iets. De wekker die maandenlang een ongewenst object in de slaapkamer was, krijgt straks weer een functie. De laptop moet van de vakantiebestemming op tafel naar de vertrouwde plek waar hij vooral wordt gebruikt om te zoeken naar opdrachten die eigenlijk al af hadden moeten zijn.
Goede voornemens
En dan zijn er de goede voornemens.
Een nieuw studiejaar voelt altijd als een soort nieuwjaarsdag. Alles kan anders.
Dit jaar gaan we beter plannen.
Dit jaar beginnen we eerder.
Dit jaar wordt die ene opdracht niet weer de avond ervoor gemaakt.
Dat voornemen is meestal sterk totdat de eerste deadline daadwerkelijk in beeld komt.
Ook Windesheim moet na de vakantie weer even opstarten. Studenten zoeken hun lokalen, medewerkers komen langzaam weer in het ritme en ergens wordt ongetwijfeld de vraag gesteld: “Doet deze printer het eigenlijk?”
Nieuw hoofdstuk
Na een paar weken voelt alles weer vertrouwd. Je weet weer waar je koffie kunt halen, welke plek in het gebouw altijd bezet is en op welk moment het ineens overal druk lijkt te zijn.
Misschien is dat wel het leuke aan het einde van de vakantie. Het is niet alleen het einde van uitslapen en vrije tijd. Het is ook het begin van een nieuw hoofdstuk.
Nieuwe vakken, nieuwe collega’s, nieuwe studenten en nieuwe plannen die waarschijnlijk ergens halverwege het semester weer iets minder ambitieus worden.
Roosters
Maar voorlopig is het voor mij nog vakantie.
Dus laten we vooral niet te snel beginnen.
Roosters kunnen wachten.
Schoolmails kunnen wachten.
De wekker al helemaal.
Nog één keer uitslapen.
Nog één keer zeggen: “Ik heb echt geen idee welke dag het is.”
Want over een paar dagen weten we het allemaal weer.
Het is maandag.
08.30 uur.
En we hadden natuurlijk om 08.15 uur al op Windesheim moeten zijn.
Welkom terug.
Ilse Anema is student Journalistiek
