Met lange halen duw ik de verfroller over de keukenmuur. Tevreden bekijk ik het verschil tussen de oude en de nieuwe laag, totdat er een grote verfspetter naar beneden valt en mijn aandacht verschuift naar de krant op de vloer.
Life begins at the end of your comfortzone! galmt een paginagrote advertentie me tegemoet. Eronder staan vier vacatures en op de begeleidende foto staat een man in pak die er eerlijk gezegd niet uitziet alsof hij blij is dat zijn werkzame leven nu eindelijk begint. Sterker nog, hij kijkt eerder een beetje zorgelijk.
Wat me stoort aan de slogan is niet eens zozeer of het waar is, maar de stelligheid die eruit spreekt. Alsof je niet leeft wanneer je besluit om wél in je comfortzone te blijven, terwijl mensen daar toch echt hele goede redenen voor kunnen hebben. De comfortzone kan voelen als het paradijs wanneer je mentaal wat labieler bent bijvoorbeeld. Ook kan het heel prettig zijn om binnen je comfortzone rustig te ontdekken waar je kwaliteiten zoal liggen.
Teleurstelling
“Onze docent zegt dat we uit onze comfortzone moeten stappen,” zuchtte een studente onlangs, “terwijl ik er eindelijk in zit!” Ik kon haar teleurstelling heel goed volgen. Na alle verplichte vakken op de middelbare school, vond ze het heerlijk om zich nu eindelijk te richten op vakken waar ze zélf voor had gekozen, en de taaltoets viel nadrukkelijk niet in die categorie.
Omdat stevige uitspraken vaak zo sexy klinken -en ze daarom zo goed bruikbaar zijn voor advertenties- worden ze gemakkelijk overgenomen en gedeeld alsof het de Enige Echte Waarheid is. We vergeten op zo’n moment welke aannames er allemaal in verborgen zitten, waardoor we mensen diskwalificeren die niet aan de uitspraak voldoen. De grootste aanname in deze slogan, is dat leven pas leven is wanneer we onszelf uitdagen en dingen doen die we voorheen nog niet hebben gedaan.
Toejuichen
Tsja. In een tijd dat honderdduizenden Nederlanders kalmeringsmiddelen slikken, lijkt me dat op zijn zachtst gezegd een opportunistisch streven. Volgens mij zouden we er als maatschappij dan ook eerder van opknappen wanneer we mensen die graag in hun comfortzone willen blijven net zo toejuichen als mensen die er liever uit willen breken. Wie erin wil blijven kan zonder prestatiedruk zijn eigen kwaliteiten en mogelijkheden ontdekken en genieten van het plezier en het zelfvertrouwen dat dat geeft.
Vanuit de kracht die zo ontstaat, kunnen de brekers en de blijvers elkaar opzoeken en hun kwaliteiten combineren. Life begins volgens mij namelijk pas echt aantrekkelijk te worden als we ieders kwaliteiten waarderen; dus ook van de mensen die liever in hun comfortzone willen blijven.
Maar ik geef toe, het is wel veel tekst voor boven een advertentie.
Judith van der Stelt is schrijfcoach en dyslexiespecialist bij het Student Support Centrum in Almere
