Vorige week liepen ze weer rond op de campus: nieuwe studenten tijdens de bruisdagen, met net iets te felle shirts aan en die typische mix van opwinding en paniek in hun ogen.
Ik herkende die blik meteen, want een jaar geleden liep ik er zelf zo bij.
Terwijl ik ze zag zoeken naar een groepje om bij aan te sluiten, naar dat ene gezicht om naast te gaan zitten, realiseerde ik hoe ík mij voel aan het eind van het eerste studiejaar.
Ik dacht terug een mooi moment, een paar weken terug. Een flinke plons in het water, luid gelach en het geklingel van wijnglazen en bierflesjes die proosten. Ik stond het van een afstandje te overzien met een lach op mijn gezicht. Ik had een groep vrienden die ik het afgelopen jaar in Zwolle heb gemaakt, uitgenodigd bij mijn ouders thuis in Rotterdam. Twee werelden die daar, in het water van een zwembad in Rotterdam, moeiteloos in elkaar overliepen.
Doodsbang
En terwijl ik ernaar stond te kijken, vroeg ik me af: hoe heb ik zoveel geluk gehad?
Ik weet nog goed hoe ik zelf in Zwolle aankwam, helemaal alleen. Voor het eerst op mezelf wonen, zonder lokaal vangnet. Ik deed het bijna in mijn broek.
Terwijl ik mijn lokaal zocht op de eerste schooldag appte ik mijn moeder, die me gelukkig wat moed inpraatte. Ik ben totaal niet sociaal ongemakkelijk, maar op dat moment was ik doodsbang.
Toen ik het nieuwe lokaal binnenliep, ging ik naast een meisje zitten, genaamd Jutta. We bleken erg goed overweg te kunnen, en na slechts een paar weken gingen we al samen drankjes doen op het terras om te kletsen over van alles.
Soms hebben we een gezellig etentje samen. En dan vraag ik mezelf nog steeds af: hoe heb ik zoveel geluk gehad?
Maar ik denk dat het meer was dan geluk. Het komt ook doordat ik, ondanks de spanning, gewoon naast haar ging zitten en we een praatje maakten. Het is een combinatie van het juiste moment en het lef om (ondanks je angst) gewoon iemand aan te spreken.
Nu, een jaar later, wordt Jutta binnenkort mijn huisgenootje. We zien elkaar wekelijks en ze is onderdeel van de inmiddels grote vriendengroep die ik hier heb opgebouwd. En daar, kijkend naar die groep in het zwembad, krijg ik alsnog antwoord op mijn vraag. Dit is geen geluk. Dit is iets wat ik helemaal zelf heb opgebouwd.
Durven
Dus tegen die nieuwe studenten met hun felle shirtjes zou ik willen zeggen: verbinding is geen toeval. Het is niet iets wat je overkomt als je maar geduld hebt. Het is iets dat je, net als ik die eerste dag naast Jutta, gewoon moet durven opzoeken, met bonkend hart en al.
Spreek die ene persoon aan tijdens de pauze, stel jezelf voor aan die groep bij het koffieapparaat, ga mee naar dat terras ook al ken je nog niemand.
Over een jaar sta jij misschien zelf ergens te kijken naar mensen die je nu nog helemaal niet kent, en zal je je afvragen hoe je zoveel geluk hebt gehad.
Het antwoord is: dat had je niet. Je hebt het gewoon gedaan.
Laura van Knippenberg is student Journalistiek
