Er heerst een vloek over het Windesheim. Een vloek waar zeker de helft van de studenten aan lijdt. Een vloek die anderen nooit zullen begrijpen, als ze er niet aan lijden.
Die vloek heet uitstelgedrag. De onbegrijpelijke drang om opdrachten voor je opleiding op een zo laat mogelijk moment te doen.
Niemand heeft zin om een week voor de deadline een opdracht te maken, weinig mensen hebben zin om een paar dagen voor de deadline te beginnen.
Maar de echte uitstellers zien zelfs één dag van tevoren ook nog geen noodzaak om te beginnen.
Deze uitstellers noem ik de ‘trein-uitstellers’. Een groep waar ik zelf ook onderdeel van ben. Maar hoe laten wij het zo ver komen?
Morgen
Eigenlijk begint het uitstellen al op de dag dat je de opdracht krijgt. Elk mogelijk moment om aan de opdracht te beginnen wordt verspild aan andere (leukere) dingen. Je verplaatst je opdracht steeds naar een nieuw moment, want er komen nog zo veel momenten waarop gewerkt kan worden.
Bij de ‘gewone’ uitstellers stopt dit uitstelproces vaak op de dag voor de deadline. Dan bedenken ze dat het toch wel handig is om te beginnen en wordt de opdracht snel gemaakt, zodat het in ieder geval op tijd af is.
Maar bij trein-uitstellers komt de avond voor de deadline altijd diezelfde gedachte op: “Ik maak het morgen wel in de trein.”
Vezel
Helaas gaat dit wachten tot het laatste moment in de praktijk natuurlijk nooit goed. Je rolt om half zeven je bed uit, zit veel te vroeg in het openbaar vervoer en wil niets liever dan slapen. Elke vezel in je lichaam had gewild dat je de avond ervoor even de tijd had genomen voor de opdracht.
Nu zit je in een volle trein met een veel te klein uitklaptafeltje, is er een opdracht die niet af is en heb je per ongeluk toch weer een halfuur liggen slapen in de trein.
Je hebt de hele reis weer niks gedaan.
Ik denk dat ik af moet komen van mijn uitstelgedrag. Maar wat kan ik doen om dit niet weer te laten gebeuren? Hoe zorg ik ervoor dat ik mijn docenten niet weer teleurstel met onafgemaakte opdrachten? Ik weet het niet. Misschien pak ik morgen gewoon de auto.
Jelle Romkes is student Journalistiek
