Hoe creëer je je eigen sportpark in de achtertuin van je ouders? Windesheimstudent Ian van der Pal deed het. Als jongste gediplomeerde calisthenics trainer van Nederland geeft hij personal training en groepslessen met de calisthenics apparatuur in de tuin.
Zijn eigen bedrijf, genaamd Just-Ian, zit een beetje verstopt in een zij-tuin in een rustige woonwijk in Zwolle. Daar geeft Ian (23) sinds twee jaar calisthenics lessen. Op Windesheim zit hij in de laatste maanden van zijn studie Associate Degree Sport, afstudeerrichting sportondernemer.
Zijn ouders zijn onderdeel van het geheel. Zijn vader traint fanatiek mee tijdens de groepslessen. Zijn moeder traint minder vaak mee, maar zorgt vooral voor de gezelligheid. “Zij vindt sporten niet zo leuk,” vertelt Ian, “maar het koffiedrinken achteraf juist wel.” Calisthenics zit in de lift. Het is een training waarbij je je eigen lichaamsgewicht gebruikt om conditie op te bouwen. “In heel Nederland verschijnen sportparken waar mensen oefeningen kunnen doen, zoals pull-ups en planks. Ook in Zwolle zie je ze, bijvoorbeeld op het Lübeckplein dicht bij de campus”, vertelt Ian.
Controle
Wat er bij Ian uitziet als moeiteloze kracht, is in werkelijkheid het resultaat van jarenlange discipline. “Mensen zien op filmpjes het eindresultaat, maar daar werk je soms jaren naartoe. Je krijgt controle over je hele lichaam, van je tenen tot je nek. Alles moet goed samenwerken.”
Ian: “Sporten is al heel lang mijn obsessie en een goede uitlaatklep voor me. Ik was als kind al een druk jongetje, ik ben een echte ADHD’er. Op mijn achtste begon ik met zwemmen en op mijn tiende deed ik dat vier keer per week. Daardoor kon ik van de ADHD-medicatie af en kreeg ik meer focus.” Hij belandde in het professionele wedstrijdzwemmen, waar hij op hoog niveau trainde.
Tot corona toesloeg in 2020. “Van achttien uur per week trainen, ging ik naar nul, omdat het zwembad dicht ging.” Toen iedereen thuis moest blijven, zat hij net als zijn vrienden gamend op de bank. Maar hij zat nog bomvol energie. De zij-tuin van zijn ouders was nog ongebruikt, dus daar bouwde hij met zijn vader en vrienden een sportpark.
Eigen bedrijf
Zijn docent stimuleerde hem om een eigen bedrijf op te zetten. “Ik had daar nog nooit over nagedacht. Maar toen ik les ging geven in vechtsport en waterpolo om financieel rond te komen en kennis op te doen, moest ik bijna wel”. Toen de groepslessen in de achtertuin erbij kwamen, moesten er steeds meer facturen gestuurd worden. Wat begon als iets kleins, groeide vanzelf. Door gewoon door te zetten ontstond mijn eigen bedrijf.”
Via zijn bedrijf komen er nieuwe opdrachten binnen. Afgelopen zomer ging Ian voor vier maanden als trainer naar een vechtschool op Curaçao.
Wat zijn trainingen onderscheidt, is de combinatie van discipline en laagdrempeligheid. “Ik wil dat mensen zich fijn voelen. Natuurlijk trainen we hard, maar er is ook ruimte voor een praatje, over hoe het met je gaat en hoe je weekend was.” Hij heeft gemerkt dat jezelf ertoe zetten om te trainen vaak zwaarder is dan de training zelf. “Zelf zat ik ook wel eens huilend bij mijn vader in de auto, omdat ik niet naar de zwemtraining wilde. Maar als je die drempel lager maakt, wordt alles makkelijker”, glimlacht Ian terwijl hij de woonkamer inkijkt waar zijn vader zit.
Risico
Waar is hij het meest trots op? “Dat ik het gewoon heb opgepakt. Zonder groot plan. Alles wat ik heb gedaan, daar sta ik achter.” Hij relativeert ook: “Het had ook een flop kunnen worden, dan had het me wat geld gekost. Maar ik woon nog thuis en heb geen gezin, dus dat risico kon ik nemen. Dat maakte het makkelijker.”
Grote plannen voor de toekomst heeft Ian nog niet. “Ik zit een beetje in dubio. Als ik iets doe, wil ik er goed in worden. Misschien wil ik richting werken bij de politie. Maar trainen zal altijd een onderdeel van mijn leven blijven. Bewegen, ontwikkelen en anderen daarin meenemen. Dat doe ik met plezier en wil ik blijven doen.”
tekst: Nynke Lautenbag
foto: Herman Engbers
