KRO-NCRV zond deze week een documentaire uit met het verhaal achter de dood van Rien Kamphuis, een student van Windesheim: Het verhaal van voetbaltrainer Rien in de documentairereeks Eindeloos Gepest.
Twee jaar geleden pleegde Rien zelfmoord. Nadat hij zijn leven lang, eerst op school en daarna in de voetbalwereld, was gepest en grote moeite had om voor zijn geaardheid uit te komen.
Het bericht viel samen met een van de uitkomsten uit het jaarlijkse HBSC-onderzoek (Health behaviour in school-aged children), namelijk dat de tolerantie ten aanzien van homoseksuelen onder jongens en meisjes uit het voortgezet onderwijs drastisch is gedaald.
Van de jongens staat nog maar 22 procent positief tegenover homoseksualiteit, van de meisjes is dat 51 procent.
Verdriet
Wanneer wordt de pijn van een ander ook onze pijn? Eén ding is zeker, daarvoor moeten we cijfers vervangen door mensen. Abel Herzberg zei het al toen hij aangaf dat je bij de herdenking van WO-II zes miljoen keer één jood moet herdenken.
Getallen geven weliswaar belangrijke informatie prijs, ze houden ook altijd iets steriels, terwijl je de wereld achter het verdriet van één mens onmogelijk kunt betreden zonder erdoor geraakt te worden.
Naar de oorzaak van de afnemende tolerantie moet nog nader onderzoek worden gedaan, maar het vermoeden bestaat dat de groeiende aandacht voor de manosphere de oordeelsvorming alvast danig beïnvloedt.
Slaafse volgers
Hoe, zo vraag ik me af, kunnen wij als hogeschool tegenwicht bieden aan deze geluiden? Hoe helpen we onze studenten (en onszelf) om kritisch te blijven denken in plaats van slaafse volgers te worden van online gemeenschappen en influencers?
Overtuigingen vormen we met ons hoofd, nu gaat het erom hoe we elkaars hart leren kennen. Waarin lijken we op elkaar? Wat voel je wanneer je wordt verstoten door een groep -of dat nu een manospheregroep is of een woke-community? Heb je ooit zelf iemand gepest en waarom deed je dat?
Als we elkaar op deze gevoelslaag leren kennen, wordt het makkelijker om voorbij onze overtuigingen te kijken. Dan hoef je zelf niet homoseksueel te zijn om het verdriet van Rien te kunnen voelen. Dan weet je dat jij datzelfde verdriet bij je draagt, al haakt het bij jou aan een ander verhaal.
Eerlijke vragen
Als we elkaars hart leren lezen, worden onze overtuigingen hopelijk minder rigide. Daarom stel ik voor dat we komende jaren meer investeren in live ontmoetingen waarin studenten en medewerkers ervaringen kunnen delen en elkaar vragen stellen. Eerlijke vragen; hart boven hard. Zodat we als hogeschool blijven we bouwen aan een plek waar iedereen zichzelf kan zijn.
Judith van der Stelt is schrijfcoach en dyslexiespecialist bij het Student Support Centrum in Almere
