“Alles goed?” Met een vrolijke blik keek hij mij recht in de ogen aan. Het was een lange jongen met een lichtgroene katoenen broek en bijpassend overhemd. Ik was in de stad, liep naar de trein en was in gedachten bij iemand om wie ik mij zorgen maak.
Ik schrok op uit mijn mijmeringen toen hij mij aansprak. Alles goed? Ik twijfelde of ik zou vertellen over de zorgen die ik had. Al snel begreep ik dat hem dat niet interesseerde. Hij wierf donateurs en hoe beter hem dat lukte, hoe meer hij zou verdienen. Het ging hem niet om mij en wat er in mij omging.
Infomarkt
Dat gebeurt vaker. Als je begint met je studie krijg je flyers van banken die willen dat je een rekening opent (meer klanten!), kortingsbonnen van pizzabakkers en sportscholen (nieuwe leden!).
Een collega vertelde dat ze eens bij een infomarkt voor eerstejaars had gestaan zonder verder iets mee te nemen: ze had alleen een lege stand. Daar stond ze, midden tussen de flyerende goedlachse vertegenwoordigers van bedrijven en organisaties.
Maar ze had wel iets in de aanbieding: oprechte aandacht. “Hoe gaat het met je”, vroeg ze aan de eerstejaars. Nee, dit werd niet gevolgd door de vraag om je mailadres en telefoonnummer achter te laten, om lid te worden of een donatie te geven. Ze nam tijd voor je. Wie haar sprak werd even echt gezien en gehoord.
Roepen
Als je rondloopt op de campus zijn er ook allemaal banners, posters en schermen die van alles naar je roepen.
Over wat je kunt doen, wat je allemaal zou moeten of wat je vergeten bent. Ook zijn er opdrachten en deadlines.
Iedereen wil wat van je, zo lijkt het.
Maar er is meer, vergeet dat niet. In elk klaslokaal, in elk docententeam, in elke toevallige voorbijganger op de campus kan ook iemand schuilgaan die echt benieuwd is naar hoe het met jou gaat.
Die het niet gaat om wat je presteert of moet doen, maar om wie jij bent, als uniek mens. En die luisteren kan naar wat er in jou omgaat.
Let maar op en laat je verrassen!
Martin Jans is studentenpastor van Windesheim, ArtEZ en KPZ Zwolle
