Er is een moment ergens in maart waarop Nederland collectief besluit dat het weer mag.
De eerste warme dag. Niet warm op papier, maar warm in gedrag. Jassen blijven open. Mensen vertragen hun pas. Terrassen schieten uit de grond alsof ze al die maanden ondergronds hebben gewacht op een startschot.
En ineens leven we weer.
In de winter functioneren we vooral. We staan op in het donker, gaan naar werk of school in het donker en komen thuis wanneer het alweer donker is. We bewegen ons van verplichting naar verplichting. Agenda’s, deadlines, vergaderingen, tentamens. De dagen hebben iets mechanisch. Alsof we allemaal een beetje op energiebesparingsstand staan.
De lente schudt ons wakker.
Oogcontact
Op de markt liggen tulpen in bossen vol kleur, alsof iemand de verzadiging van Nederland heeft verhoogd. In het park is het drukker dan in menig kantoor. Hardlopers die in januari nog “morgen echt gaan beginnen” rennen nu alsof ze een contract hebben getekend met de zon.
Honden worden langer uitgelaten dan strikt noodzakelijk. Bankjes zijn weer bezet. Er wordt gelachen. Hardop. Er wordt sneller oogcontact gemaakt.
De caissière zegt iets meer dan alleen “pinnen alstublieft”. Iemand houdt een deur net iets langer open. Alsof het licht niet alleen op de gebouwen valt, maar ook op ons humeur.
Maar wat verandert er eigenlijk?
Ons werk is niet minder belangrijk dan in januari. School is niet minder intens. De verantwoordelijkheden zijn niet verdwenen. En toch voelt het lichter.
Misschien omdat we weer ruimte voelen tussen de verplichtingen.
Hangen
In de winter leven we vaak van taak naar taak. De lente voegt iets toe dat nergens op een to-do lijst staat: aanwezigheid. We blijven hangen na college. We zeggen sneller “zullen we nog even?”. We zitten buiten zonder doel. En juist dat doelloze maakt ons gelukkiger.
Het is opvallend hoe weinig er nodig is om ons gevoel van welzijn te verschuiven. Een paar graden verschil. Een zon die langer blijft hangen. Een terrasstoel in plaats van een bureaustoel.
Misschien zijn we niet gelukkiger omdat het lente is.
Misschien zijn we gelukkiger omdat we onszelf toestaan om weer te leven in plaats van alleen maar te presteren.
Alsof de zon ons eraan herinnert dat we meer zijn dan onze productiviteit.
Mechanisch
Als een paar zonuren genoeg zijn om ons weer mens te maken, moeten we misschien eens eerlijk kijken naar wat ons de rest van het jaar zo mechanisch houdt.
Laura van Knippenberg is student Journalistiek
