Ik word professioneel duiker. Of, nou ja, ik heb twee duiklessen gehad. Maar volgens Divemaster Rudy ben ik een ‘natuurtalent’. Het was volgens hem écht opvallend hoe goed ik ben. Maar dat kan ook komen doordat ik de buddy was van mijn moeder…
Rillend in onze zwemkleding tillen we de zware duikflessen naar de rand van het zwembad. Bakken met trimvesten, snorkels, vinnen, brillen, ademapparaten… er komt heel wat kijken bij zo’n les. Het zwembad is verwarmd, maar ik ril van angst. Na 40 uren aan online training weet ik wat er fout kan gaan. En van mijn zus, haar vriend en mijn moeder, die allen naast mij staan te rillen, scoorde ik het laagst op het examen.
Met zo’n dertig kilo aan apparatuur op mijn rug zit ik op de rand van het zwembad. We testen onze automaten en we gaan gespannen ter water. Mijn moeder dobbert naast me als we in tweetallen worden opgedeeld. Bril op. Ik help haar met haar lange haar. Ademautomaat in. We kijken elkaar lachend aan. En duiken! De eerste ademteug onderwater voelt vreemd en geweldig tegelijk.
Als ik op twee meter diepte naar mijn moeder kijk, bedenk ik dat ze een schildpad is. Maar wel een slome, merk ik. Des te verder ik zwem, des te langzamer ze wordt. Ik kijk nog eens om, en daar gaat ze. Ze draait zich op haar rug en begint met haar armen te zwaaien. Ik kan mijn lach niet inhouden en mijn bril loopt vol met water. Rudy zwemt op haar af en probeert haar om te draaien. Ze is oké. Terwijl ze naar me zwaait trekt Rudy haar naar de oppervlakte.
Volgens Rudy heeft mijn moeder een ‘balansprobleem’. Ze heeft meer gewicht nodig aan de voorkant en krijgt meer lood. Op de bodem van het zwembad gaan we in dezelfde duo’s nog een oefening doen. In gebaren legt Rudy uit hoe. Ik let goed op en kijk of mijn moeder dat ook doet. Maar naast mij is ze niet. Ik kijk om me heen. Vier meter verderop ligt ze op haar rug op de bodem met haar armen te zwaaien. Ik verbruik een halve duikfles aan lucht van het lachen.
Rudy komt aangesneld, pakt haar op en neemt haar mee. Boven water is het voor mijn zus en mij moeilijk bij te komen van het lachen. Onze buikspieren branden. Als mijn moeder een schildpad was, dan wel een heel beperkte. Maar wel eentje waar wij zoals altijd achteraan blijven zwemmen.
