De stilte werd steeds stiller. Met minder gehoest en geschuifel, minder onrust en minder bewegen. We zaten drie keer per dag met honderden anderen op de grond in de grote houten kerk, met steeds ook acht minuten stilte.
Soms had ik veel gedachten, soms weinig. Soms voelde ik mijn benen of mijn hartslag. Soms was er een diepe rust.
Een student vertelde: ‘In het begin vond ik acht minuten echt heel lang, maar aan het eind was het eigenlijk te kort’. De stilte was na een week veel stiller geworden.
Met zestien Zwolse studenten reisde ik in de meivakantie een week naar het jongerenklooster in Taizé in Frankrijk. Jaarlijks komen daar tienduizenden jongeren vanuit heel de wereld naar toe voor ontmoeting, stilte, zingen en gebed.
In het klooster, omringd door de heuvels in de Bourgogne, wonen tachtig christelijke broeders en tientallen vrijwilligers die een maand of langer blijven.
Er komen jongeren die gelovig zijn, maar ook heel veel die dat niet precies weten of anders doen. Ieder voegt zich op een eigen manier in het ritme van Taizé.
Meditatieve herhalingen
Onze ademhaling past zich aan, aan de rustige meditatieve herhalingen van het gezang.
In de kleine gespreksgroepen delen we wat we echt belangrijk vinden in het leven en spiegelen we ons aan mensen uit bijbelverhalen. Bijzonder hoe verschillend anderen denken en tegelijk: we herkennen zoveel in elkaar.
Er is corvee, want het eten moet opgeschept worden, de kerk schoongemaakt en het terrein vraagt onderhoud.
’s Avonds drinken we wat met elkaar bij het cafeetje. Er wordt gedanst, geweerwolft, gelachen, net wat je wilt. Studenten maken nieuwe vrienden. En als ik de glimlach van één van hen zie, bloeit er misschien nog wel meer.
Geen laptops
Het was een bijzondere ervaring, een week in Taizé. Het is ook intens. Omdat zoveel niet hoeft, we geen laptops en deadlines meezeulen maar elkaar echt zien en ontmoeten.
Omdat we met elkaar delen wat we lastig en mooi vinden, soms met een traan. En omdat er gewoon heel veel vriendelijke, vrolijke en lieve jonge mensen in de wereld leven, echt waar. Het kost tijd om op zo’n plek thuis te raken.
De laatste dag waren we wat weemoedig. Net of hadden we al heimwee. Als we ons weer onderdompelen in het leven van alledag, zullen we zien wat het ritme en het leven in Taizé ons heeft gebracht.
Martin Jans is studentenpastor van Windesheim, ArtEZ en KPZ Zwolle
