Waar het vandaan komt weet ik niet, maar ik ben dit nieuwe kalenderjaar begonnen met een enorme vermoeidheid. In de ochtend moet ik mezelf uit bed coachen, want naar bed gaan voelt iedere avond weer als de start van een winterslaap. Alsof het de bedoeling is dat ik weken of maanden in een diepe sluimer terechtkom en weer wakker word als het lente is. Normaal gesproken doorsta ik winters prima, maar nu staat het me plots tegen om in de donkerte wakker te worden. Ik wil zon, open tuindeuren, lengende dagen. Ik wil de zomerzonnewende.
De gevolgen van die vermoeidheid zijn voorspelbaar. Hoewel ik onder normale omstandigheden mijn smartphone iedere avond om 18:00 uitzet en wegstop, zit ik nu geregeld in de avond woordspelletjes te doen, voetbaluitslagen te checken of naar verkoopapps te staren. Ik eet slechter. De producten in de kantine van Windesheim vind ik eigenlijk te duur, en toch sta ik iedere dag weer dat belegde broodje af te rekenen, met een kop soep. Ochtenden begin ik steevast met koffi e en een kaneelbroodje. In de middag trek ik chocoladerepen uit een machine. Het slaat nergens op. Maar “ik sta hier, ik kan niet anders” (Luther).
Op een vrijdag in november vorig jaar sta ik les te geven als ik in mijn ooghoek beweging zie naast mijn klaslokaal. Het is een collega die me vraagt even uit de les te stappen. Dan komt de boodschap: het gaat heel slecht met mijn vader. Hij is enkele dagen daarvoor na een hartinfarct uit het ziekenhuis ontslagen, maar beleeft plots een terugval. Op mijn telefoon zie ik nu pas alle gemiste oproepen: mijn vrouw, mijn zussen, broer, moeder. Iedereen heeft me geprobeerd te bellen. Maar ik stond zorgeloos les te geven. Geen fl auw benul dat mijn vader ondertussen aan het afglijden was.
Ik vreesde die dag afscheid te moeten nemen van mijn vader. Hij is er gelukkig nog, weliswaar broos, kortademig, verouderd. In de groepsapp iedere ochtend dat appje: “En? Hoe is het vandaag?” Een slopend proces. Voor de hele familie.
Waarom ik zo moe ben? Ik heb opeens een vermoeden.
