Op maandagochtend rond 8 uur vroeg ik me voor het eerst serieus af of mensen op de weg soms vergeten dat ik überhaupt besta. Dat gevoel krijg ik vooral als ik in mijn Fiat 500 zit. Dat ding is zo klein dat ik soms denk dat hij door een stevige windvlaag van de weg kan worden geblazen. In dat autootje ben ik gewoon niemand.
Elke dag kom ik dezelfde medestudent tegen, in die roestige Peugeot waarvan ik vermoed dat hij wordt bijeengehouden door ducttape. Hij snijdt me standaard af alsof ik niet besta. Ik rem en zucht. Zo gaat het al weken.
Geleende auto
Maar vorige week reed ik in een andere auto. Even lenen, meer niet. En ineens leek iedereen op de weg zich heel anders te gedragen. De Peugeot-jongen remde voor me. Echt remmen en hij keek ook nog eens vriendelijk naar me. Dat was nieuw.
Vlak voor de campus gebeurde het weer. Een docent, rijdend in zo’n stille elektrische auto, die me eerder bijna van de weg duwde, hield nu in. Hij liet mij voorgaan. Hij glimlachte zelfs. Ik moest bijna lachen om de absurditeit.
En toen kwam de zebra bij de hoofdingang. In mijn eigen auto lopen studenten altijd gewoon door. Ze kijken niet eens op. Maar nu stopten ze. Keken zelfs even. Eén iemand trok zijn vriend terug van de rand van het zebrapad. Het voelde eerlijk gezegd goed. Misschien te goed.
Irritatie
Het duurde een paar minuten voor ik het zelf doorhad, maar toen gebeurde het. Ik haalde mensen in die ik normaal liet gaan. Ik remde later, harder, zelfverzekerder. Ik zat dichter op bumpers. Ik begon kleine irritaties te voelen die ik normaal nooit voel. Ik gaf gas met net iets te veel overtuiging. En in een flits realiseerde ik me wat er aan de hand was: het lag niet aan de anderen.
Het lag aan mij.
Toen ik de auto parkeerde, kon ik er niet meer omheen. Ik gedroeg me zelfverzekerder omdat mensen mij ineens anders behandelden. En ik vond het blijkbaar veel te makkelijk om daarin mee te gaan. En het ergste nog: ik begon het ook te doen.
Anne Rijpma is student Journalistiek
