Wie stond er als kind niet te juichen voor het raam als de vlokken uit de hemel naar de aarde dwarrelden en de tuin, de straat, de bomen, ja, elk takje bedekten met een fijn laagje wit dons? Wat zeg ik? Als kind? Ik vind het nog steeds magisch als het sneeuwt. De wereld is zo mooi als hij wit is. En zo stil. Heel even stopt hij met draaien. Heel even stopt de tijd en ben je weer kind vanbinnen. Heel even, want meestal is het zo weer voorbij.
Maar deze witte post-kerst duurt langer dan normaal. Je zou haast denken dat het winter is. En niet zo’n gematigde als meestal in ons kikkerland, waar het weer altijd lekker meewerkt ten bate van de economie. Niet nu, niet deze winter, althans niet deze week. Treinen rijden niet, vliegvakanties stokken op Schiphol, reizigers wordt verzocht geduld te betrachten, werknemers om thuis te werken, docenten om hun lessen online te verzorgen.
Kairostijd
Alleen de tentamens gaan door. Echt? Ja echt, de tentamens gaan gewoon door. Studenten die het niet redden wordt verzocht zich tijdig uit te schrijven en deel te nemen in begaanbaardere tijden.
Dat wringt. Sneeuw wringt. Hier voel je het schuren tussen de ‘chronostijd’, de tijd van de klok die altijd doortikt (ook al is daar eigenlijk geen tijd voor) en de ‘kairostijd’, de tijd die de mens soms nodig heeft om een goed gesprek af te maken, te lanterfanten, creatief te kunnen zijn, kunst te maken, of een sigaretje te roken (buiten de campus graag! Of nog beter: gebruik de start van een nieuw jaar om te stoppen. Doe het, je kunt het!).
Menstruatie
En zo zijn er meer zaken in het leven die met de klok helemaal geen rekening houden. Ongeveer de helft van de studenten en medewerkers op onze school weet dat maar al te goed. En de andere helft kan niet anders dan lijdzaam toezien hoe hun collega of klasgenoot heimelijk loopt te frommelen met stiekeme pakketjes die, ongezien van tas naar broekzak verplaatst, moeten zeker stellen dat de dagelijkse verplichtingen hun doorgang kunnen hebben.
Deze ‘maandelijkse sneeuwbui’, een die de wereld rood kleurt, en het leven van de ‘menstruee’ in meerdere of mindere mate verstoort, helpt de vrouw elke maand weer herinneren aan een biologisch potentieel waar ze maar een beperkte tijd van haar leven gebruik van maakt en soms zelfs helemaal niet.
Gelukkig is er steeds meer aandacht voor deze veroorzaker van ongelijkheid tussen de biologische man en de biologische vrouw: op de dames-wc’s van onder andere Windesheim liggen bijvoorbeeld gratis menstruatieproducten.
Ingreep
Maar er is ook nog veel onbekendheid met aandoeningen als endometriose en adenomyose (zoek ze zelf maar even op). Zelfs bij huisartsen. Terwijl ik dit schrijf ben ik herstellende van een flinke ingreep die daarmee verband houdt.
Tot mijn huisarts was het ook niet goed genoeg doorgedrongen wat mijn menstruatie eigenlijk aan het veroorzaken was in mijn leven en in mijn lichaam. Tot dat ze de uitslag van mijn HB-bloedtest zag en verontrust uitriep: “Dat jij nog aan het werk bent!”
Gelukkig is mijn kinderwens vervuld. Van nu af aan hoef ik slechts te dealen met het al dan niet typisch Nederlandse weer.
Maar voor een heel aantal meiden en vrouwen op onze school veroorzaakt de menstruatie elke maand weer een ernstige verstoring van hun dagelijks leven.
Voor hen hoop ik dat de menstruatie deze maand samenviel met de sneeuw, zodat ze even de kans hadden om, met een kruikje op de buik op een lekkere stoel, net als ik voor het raam te genieten van de vallende vlokken.
Ariane Niemeijer is docent Engels bij domein BMR en geeft daarnaast PPR-modules over kunstzinnige ontwikkeling
