Een groep pabostudenten en -docenten gaat eind juni met hun racefietsen naar Zuid-Frankrijk om mee te doen aan ‘La Marmotte’, een bekend wielrenevenement over enkele van de hoogste Alpentoppen.
Meer dan vijfduizend hoogtemeters, 177 kilometer en onderweg onder andere de Télégraphe, Galibier en Alpe d’Huez; bergen waar wielrenliefhebbers en Tour de France-kijkers alleen al bij het horen van de naam kriebels van krijgen. De Marmotte is een magische combinatie van waanzinnige uitzichten en helemaal kapotgaan, vertelt docent en initiatiefnemer Daniël van der Weijde. Hij straalt van kin tot kruin als hij vertelt over het avontuur dat hem en zijn mede pabo’ers te wachten staat. “De majestueuze bergtoppen, de schitterende afdalingen, de stuwmeren waar je langsrijdt, het is allemaal prachtig, echt prachtig.”
De groep bestaat uit tien studenten, drie docenten, één medewerker van het bedrijfsbureau, een oud-student en Daniëls echtgenote. Grotendeels ervaren fietsers, maar er gaan ook studenten mee die tot voorkort nooit een racefiets hadden aangeraakt, zegt Daniël. “Al heeft iedereen wel een goede basisconditie vanuit de gym of vanuit een andere sport zoals hardlopen. Affiniteit met sport hebben we allemaal, anders vind je dit ook echt niet leuk om te doen.”
Wat is de Marmotte precies?
‘La Marmotte’ is een toertocht in het Zuidoosten van Frankrijk, waar jaarlijks ruim vijfduizend geoefende fietsers aan meedoen. Tijdens de 176-kilometer lange race moeten de beruchte bergtoppen Télégraphe, Galibier, Col du Glandon, Lautaret en Alpe d’Huez worden bedwongen: bij elkaar opgeteld 5500 hoogtemeters. Deelnemers kunnen er ook voor kiezen om de tocht in twee dagen op te knippen, met een overnachting halverwege, of om alleen een klimtijdrit tegen de Alpe d’Huez op te fietsen.
De Marmotte is een zogeheten Granfondo of Cyclosportieve, een lange afstandsrit met tijdregistratie waarbij een klassement wordt opgemaakt. Wereldwijd zijn er tientallen. In Europa steekt een handje vol er qua bekendheid en populariteit bovenuit. Naast de Marmotte zijn dat bijvoorbeeld de Mallorca 312, de Ötztaler Radmarathon en de Maratona dles Dolomites. Er doen vaak duizenden mensen mee aan de Granfondo’s.
En dan die naam, ‘La Marmotte’: die dankt het event aan de koddige knaagdieren die fietsers en wandelaars zomers tegen kunnen komen in de Alpen.
Halfuur kramp
Op dinsdag 23 juni rijden ze naar Le Bourg d’Oisans, een dorpje in het Zuidoosten van Frankrijk. Het belooft een bijzondere en onvergetelijke week te worden. “Ik heb de Marmotte twee jaar geleden ook gefietst”, vertelt Daniël. “Het was een supervette ervaring, maar ook een strijd tegen jezelf. Mijn hoofd zei op een gegeven moment dat ik af moest stappen, ik ging helemaal stuk. Maar als je dan over de finish komt… die blijdschap, het besef dat je het hebt gehaald, dat is gewoon magisch. Ik had een halfuur kramp in alle ledematen, maar dacht daarna meteen: hoe mooi zou het zijn om dit ooit met een team vanuit Windesheim te doen?”
Tijdens de week heeft iedereen een eigen sportief doel. Sommige pabo’ers fietsen de volledige Marmotte in één dag, anderen doen het in twee dagen, met een overnachting halverwege. En een aantal fietst alleen de ‘Grimpée Alpe d’Huez’, de klimtijdrit op de vrijdagavond voorafgaand aan de Marmotte.
Bingo en pubquiz
De pabo’ers hebben hun avontuur gekoppeld aan een goed doel: Het Vergeten Kind, een stichting die zich inzet voor kinderen uit een problematische thuissituatie door bijvoorbeeld vakantieweken en dagjes uit te organiseren. Daniel: “Het sluit goed aan bij waar je als basisschooldocent dagelijks mee te maken hebt; kinderen van verschillende leeftijden en uit alle standen en klassen die het door hun thuissituatie moeilijk hebben en voor wie school soms de enige veilige plek is.”
Om geld in te zamelen organiseren de teamleden allerlei activiteiten en acties. Daniël noemt er een paar: “Collega Jony heeft bijvoorbeeld een grote bingo opgezet met allemaal leuke prijzen in haar woonplaats IJsselmuiden, een van de studenten heeft een fietsrace georganiseerd op zijn stageschool, we gaan binnenkort chocolade en lekkere koffie verkopen op de campus en ik ben nog bezig met een pabo-pubquiz.”
Sommige dingen ontstaan ook spontaan. Zoals docent Jelle die tijdens het racefietsen een boer tegenkwam. “Die vertelde dat hij de opbrengst van een deel van de oogst van zijn rode kool altijd aan goed doelen doneert, Dit jaar wilde hij graag iets voor kinderen doen. Dat was echt een toevallige, maar superleuke ontmoeting.”
Eigen mechanieker
Daniël heeft zoveel mogelijk van de organisatie overgelaten aan de studenten. “Er moest echt veel gebeuren, dat werkt alleen als iedereen zich eigenaar voelt. Bovendien moet het vooral hún feestje worden. De studenten hebben bijvoorbeeld het vervoer en onze onderkomens in Frankrijk geregeld en een grote rol gespeeld in het vinden van onze shirtsponsors. Een pittige klus, want je krijgt negen van de tien keer ‘nee’ te horen.”
Zo heeft iedereen zijn of haar eigen rol in het geheel. “Eén van de studenten die meegaat, Ivo, fietst op hoog niveau. Met hem hebben we de hele route goed bekeken om te bepalen hoe je zo’n fietstocht indeelt. Ook heeft hij ons een clinic gegeven over hoe je het beste kunt klimmen en dalen en hoe je bochten moet aansnijden. Daarnaast hebben we een echte mechanieker in ons team; oud-pabostudent Casper. Hij werkt bij een grote fietswinkel in Zwolle en heeft ons uitgelegd hoe je onderweg zelf kleine problemen kunt verhelpen, zoals het verwisselen van een band en hoe je de ketting er weer oplegt.”
Barbecue en pizza
De groep verblijft aan de voet van de Alpe d’Huez op een grote camping. Daniël: “Daar hebben we een aantal zespersoons safaritenten geboekt. We gaan er een gezamenlijk gebeuren van maken: elke dag samen koken en eten, samen trainen en elkaar aanmoedigen op de dagen dat je zelf niet hoeft te fietsen. Ala Mahran: ‘Met een grote glimlach de berg op’ En natuurlijk een groot feest op de zondagavond als het avontuur er voor iedereen opzit, met een barbecue en pizza.”
“Ik vind het al geslaagd zodra we in Frankrijk arriveren, wat er ook gebeurt. Het is zo vet dat een aantal studenten gek genoeg is om mee te doen. En na deze Marmotte maar eens nadenken of dit voor herhaling vatbaar is. Lijkt me fantastisch om dit bijvoorbeeld om de twee jaar te doen.”
Ala Mahran: ‘Met een grote glimlach de berg op’
Tweedejaars Ala had tot voorkort nooit een racefiets aangeraakt. Toch heeft ze enorm veel zin in de Marmotte, die ze in twee dagen gaat fietsen. “Opgeven komt nooit op in mijn hoofd.”
Je had echt nog nooit op een racefiets gezeten?
“Nee nooit. Ik heb twee maanden geleden een fiets, helm en schoenen gekocht, helemaal nieuw. Ik vond het racefietsen meteen fantastisch. De eerste keer dat ik erop zat, was ik was echt superblij, ik was alleen maar aan het lachen. Vanuit mijn woonplaats Dronten naar Lelystad en weer terug. Lekker hard gaan, heerlijk! Ik moet alleen nog wennen aan die klikpedalen waarmee je schoenen vastzitten aan de trappers, voor je het weet val je om.”
Van de vlakke polder naar een enorme tocht in het hooggebergte.
“Ja, het gaat moeilijk en zwaar worden, maar ik kan wel wat hebben. Ik heb lang gevoetbald, doe aan krachttraining en volg soms een kickbokstraining. Daarnaast loop ik hard, een tijdje terug heb ik de halve marathon van Egmond gedaan, na twee maanden trainen. Ik bekijk het realistisch. Ik heb dit inderdaad niet eerder gedaan en ik ben nog nooit in de bergen geweest, maar mijn doel is niet een snelle tijd, ik wil gewoon de finish halen.”
Hoe ga je die enorm hoge bergen bedwingen?
(Lachend:) “Gewoon rustig blijven trappen. Die eerste dag komt wel goed, maar ik denk dat ik die tweede ochtend flink wiebelig op mijn fiets stap. Gedachtes als ‘ik ga het niet halen’ komen niet op in mijn hoofd. Ik ga sowieso boven komen, daar twijfel ik niet aan. Ik doe straks gewoon een muziekje op en ga lekker meezingen. En dan met een grote glimlach op mijn gezicht naar boven.”
Meer weten over Team Pabo?
Kijk op de Instagram-pagina of ga naar de donatiepagina voor een donatie aan stichting Het Vergeten Kind.
tekst: Wouter van Emst
foto’s: Jasper van Overbeek
