Om de zoveel tijd ligt er een bericht in mijn mailbox van iemand die lichtelijke geïrriteerd is, bijna altijd ingeleid met een compliment. ‘Ik lees altijd alles wat je schrijft met instemming, maar ik moe toch iets kwijt…’ En dan komt er een ergernis over het feit dat ik woorden zou gebruiken die heel ingewikkeld zijn. De laatste klachten gingen over ‘decadent’ en ‘nihilisme’
Het is een fascinerende trend die ik niet los kan zien van de debilisering van de maatschappij, zorgvuldig in stand gehouden door politici en journalisten die winst boeken belangrijker vinden dat het verheffen van hun toehoorders. Je kan redeneren: we gaan de mensen intellectueel opvoeden, maar veel liever kiezen zij voor de makkelijke weg, waarbij ik niet uitsluit dat we binnenkort ook emoticons gaan terugzien in bijvoorbeeld krantenkoppen – alles voor de omzet.
Wat een lezer veel beter kan doen, is een moeilijk woord opzoeken en meteen noteren in bijvoorbeeld een telefoon. Dat is niet alleen handig om direct een tekst te begrijpen, maar tegelijkertijd zorgt deze handeling ervoor dat het woord permanent in je hoofd blijft zitten. Vooral bij mensen die nog niet dertig zijn, werkt dit heel goed. Ik schrijf uit ervaring. Nederlands is niet louter een vak op de hogeschool. Later in het volwassenleven is het toch wel handig, kan ik iedereen verzekeren, dat je niet sociaal en verbaal gehandicapt bent. De school doet er alles aan om studenten taligheid bij te brengen. De echte inspanning moet je echter zelf leveren, bijvoorbeeld door boeken te lezen en door niet te klagen als iets ingewikkelds in een tekst staat.
Het concern DPG heeft nu iets nieuws bedacht. Alle studenten krijgen een gratis abonnement zodat ze een krantentitel naar keuze kunnen lezen. Wellicht is dit allemaal marketing gedreven, in de hoop dat veel jongeren blijven plakken. Maar ik zou er mijn voordeel mee doen: lees lekker een krant en laaf je aan de schoonheid van taal.
Dat zal veel opleveren. Ik beloof het.
