Volgens mij loop ik achter. Niet met mijn deadlines, werk of het onthouden van verjaardagen, maar in het dagelijkse leven. Na vijf jaar ga ik nu eindelijk afstuderen, in hetzelfde jaar dat ik 25 word.
Facebook hoef ik niet te openen zonder te zien dat mijn oud-klasgenoten van de middelbare weer een huis hebben gekocht, verloofd zijn of hun tweede kind de wereld in verwelkomen. Allemaal bijzondere mijlpalen waar mijn mond half van open komt te liggen.
Voor mij is het al een overwinning als ik op een koude maandagavond níét een pokebowl bestel.
Een paar maanden geleden was dit allemaal geen probleem geweest. Tot ik opeens het idee kreeg dat ik nog niet klaar was met studeren.
Veel studiegenoten kijken naar een pre-master, sommigen overwegen zelfs een tweede hbo-studie. Anderen zijn 21 en al helemaal klaar om het werkveld in te gaan. Dat idee trekt mij totaal nog niet. Ik hou van leren, van nieuwe dingen ontdekken en mezelf uitdagen.
Ik houd ook van journalistiek, maar deze bewogen wereld kan vast nog wel twee jaar wachten terwijl ik een pre-master en master ga doen, toch?
Volwassen
Mijn studiegenoten en vrienden moedigen mij aan. Toch vergeten zij soms- of misschien ben ik degene die het vergeet – dat ik vanaf het mbo kom. Ik heb al een diploma, straks twee en als ik dit pad bewandel, zelfs drie. Ik studeer al bijna acht jaar. Is het niet eens tijd om de druk van de volwassen wereld niet langer te ontwijken en gewoon aan het werk te gaan? Dat is immers wat de meeste mensen van mijn leeftijd doen, als ik hun Facebookposts mag geloven.
Voorheen hield ik me nooit echt bezig met de paden die andere mensen bewandelen. Maar de gedachte dat ik ‘te oud’ ben om te studeren, kruipt steeds weer omhoog.
Leergierig
En hoe onzinnig is die gedachte eigenlijk? Het is juist iets moois dat we niet allemaal hetzelfde leven leiden. Het is bewonderenswaardig dat ik leergierig ben.
En hoeveel mensen kunnen straks zeggen dat ze het mbo-, hbo- én universitaire leven hebben ervaren? Vast meer dan we zouden verwachten.
Van geen enkel ander persoon zou ik zeggen dat die achterloopt in het leven als hij of zij ervoor kiest om verder te studeren.
Dus waarom leg ik mezelf dan wel langs die meetlat?
Indy Roozendal is student Journalistiek
