Communicatiestudent Celia Visch fietst al op jonge leeftijd tussen de beste BMX’ers van de wereld. Maar de laatste jaren heeft ze het vanwege blessures zwaar. Deze zomer wil ze terug naar de top. “Ik wil ooit in die WK-finale staan.”
De nu twintigjarige Celia was er vroeg bij, en dat had alles te maken met haar twee jaar oudere broer. “Mijn ouders vinden sport heel belangrijk. Rond mijn vijfde waren de Olympische Spelen op televisie, en toen mijn broer BMX voorbij zag komen, wilde hij dit ook. Er was een baantje in de buurt, in Nunspeet. Bij het uitzoeken van zijn nieuwe fiets zei ik: ik wil er ook één!” Handig, dachten de ouders van derdejaars student communicatie Celia (20). Dan kun – nen we met het hele gezin naar dezelfde baan toe, gezellig ook. “Inmiddels doe ik het al zo’n vijftien jaar en rijden we met de caravan heel Europa door voor wedstrijden op nationaal, Europees en wereldniveau.”
Wereldniveau
Vanaf haar twaalfde doet ze mee op natio – naal en internationaal niveau. “Halve fina – les, finales. Dan blijf je gewoon doorgaan, want je wil steeds beter worden in wat je doet. Het is ook gewoon een superleuke sport. Ik maak geen salto’s, zoals sommige mensen denken. Dat is de freestyle-variant, ik doe aan BMX-racing. Je begint op een startheuvel van zo’n vijf meter hoog en dan fiets je een rondje inclusief heuvels en scherpe bochten, wat 30 à 40 seconden duurt.”
Tijdens een wedstrijd staan we met alle caravans bij elkaar, op een camping in de buurt of bij de racebaan. Een EK in Italië, de WK’s in Schotland en Denemarken, wed – strijden in België, Duitsland en Frankrijk. De caravan is ons tweede huisje, en er is inmiddels een hele BMX-familie ontstaan. Drie jaar op rij wordt ze derde van Neder – land. In 2023 eindigt ze als elfde plek op het WK in Schotland. Italië geeft haar dat jaar daarop de vijfde plek van Europa. “Door een heftige onweersbui lag er zó veel water op de baan. En toch werd ik vijfde, daar was ik erg blij mee!”
Niet zonder gevaar
Sporten op topniveau is gevaarlijk, daar kan Celia ondanks haar jonge leeftijd over meepraten. Qua blessures heeft ze een aan – tal zware jaren achter de rug. “Op mijn zes – tiende brak ik beide sleutelbenen tegelijk, had ik een hersenschudding én een blauw oog. Ik sprong van een tien meter hoge bult, en de wind kwam onder mijn fiets. Viel ik eerst op mijn rechter- en daarna op mijn linkerkant. Ik reed Championship klasse Junior, maar moest dat jaar een stapje terug doen, richting de Challenge klasse.” “Na die val kreeg ik angst om opnieuw te springen, het ging in mijn hoofd zitten. Bovendien was het niet de enige blessure: datzelfde jaar liep ik drie hersenschuddingen op en kwam ik meerdere keren door andere rijders ten val. Gelukkig kon, en kan, ik er met mijn ouders goed over praten, want dat is gewoon een pechjaar geweest.”
Tranen
In 2024 valt Celia opnieuw, ditmaal op haar heup, waardoor ze een rugblessure oploopt. Ze blijft wedstrijden rijden, maar merkt dat de pijn blijft, ondanks behandelingen bij de fysio. “Een paar maanden later had ik een nationale wedstrijd, waarbij ik huilde van de pijn. Het was mijn moeder die zei: ik ga je uitschrijven, dit heeft geen zin. We gaan eerst op zoek naar een goede sportarts.”
“Je blijft doorgaan en hebt iemand anders nodig die je terugroept. Na een MRI bleek dat mijn wervels tegen elkaar aan schuren, een veelvoorkomend probleem bij wielrenners en BMX’ers.”
Ook heb je als topsporter niet altijd alles zelf in de hand. Domme pech hoort er soms ook bij. Celia noemt een incident op het WK van vorig jaar, in Denemarken. “Ik voelde me zó sterk.” Maar toch ging het mis. “Mijn klikschoen sprong tijdens de kwartfinale open.” Weg goede eindklassering. “Op dat soort dingen heb je soms geen invloed.”
Inmiddels bezoekt Celia de juiste fysio om aan haar herstel te werken. “Dat is iemand die ook het Nederlands team van BMX’ers behandelt. Dat gaat heel goed.”
Back on track
Terug van weggeweest dus, al was ze nooit écht weg. Deze zomer moet het gaan gebeuren, weer meedoen met de top van de klasse women 17+, zoals voorheen. “Tijdens het EK in Frankrijk, het laatste weekend van juni, ga ik proberen om weer in de finale te komen. En vlak daarna, begin juli, staat ook het NK op de planning.”
De grote toernooien lopen als een rode draad door Celia’s leven. Dat zijn de momenten dat het moet gebeuren. Extra zuur dat ze uitgerekend de wereldkampioenschappen dit jaar moet overslaan. “Het is simpelweg te duur om helemaal naar de andere kant van de wereld te gaan.” Maar, zo benadrukt ze, ooit gaan alle puzzelstukjes op zijn plek vallen. “Ik ga net zo lang door totdat ik in de WK-finale sta.”
tekst: Michelle van der Molen
foto: Jasper van Overbeek
