Het wordt donkerder buiten en ik merk dat mijn hart steeds vaker in mijn keel zit als er iemand achter mij fietst, loopt of me tegemoet komt. Die (door mij zeer aangemoedigde) beweging van onder andere de Dolle Mina’s heeft wat losgemaakt in mij. Ik ben voorzichtiger, let meer op anderen en ben soms ook boos. Toch is het gek dat ik mij op die momenten onveilig voel. Want het ligt niet aan het donker. Die klant die over de balie mijn hand pakte en die ging aaien, terwijl hij zei dat hij mij een schatje vond, stond onder de felle lampen van de winkel. De docent die mijn vriendin uit de klas stuurde en zei dat ze de klas weer in mocht als ze ons vertelde dat hij haar níét had verkracht, zei dat ergens rond het middaguur.
En het ligt ook niet aan wat ik zeg. Ik ben namelijk een k*nk*rh**r als ik juist geen “Hoi” zeg wanneer een man voor mijn fiets springt. En het ligt niet aan wat ik draag, want wanneer ik langs een kroeg loop in mijn winterjas en de verkeerde jongen aankijk word ik voor hetzelfde uitgescholden. Met een broodje in mijn mond en een bakje koffie naast mijn laptop, vraag ik mij af of ik dit wel wíl delen. Ik typ, ik verwijder en ik typ het opnieuw. Ik zet thee en besluit er een nachtje over te slapen.
Diezelfde avond vraag ik een vriendin om raad. Ze zegt: “Het is een kwetsbaar onderwerp, maar het is goed om onder de aandacht te brengen. Als je een platform hebt, moet je dat pakken. Als je nagaat hoeveel van onze vriendinnen hun eigen verhaal hebben… dan is dit veel te groot om alleen een soort ‘mediahype’ te zijn voor even.” We hebben het even over haar ervaringen en over wat we weten van de mensen om ons heen. Dan zijn we een poosje stil.
Het gaat helemaal niet om mij. Het gaat om mijn vriendinnen, de vriendinnen van mijn vriendinnen, hun moeders, klasgenoten en collega’s. Het gaat over Lisa uit Abcoude en alle verhalen die het landelijke nieuws niet haalden. Ik slaak een diepe zucht en geef mijn vriendin een knuffel.
Ik hoop altijd maar dat de wereld langzaamaan wat liever wordt. En ondanks de verkiezingsuitslagen, de commentsecties van NOS Stories en de woorden die mijn vrienden en ik toegeworpen krijgen, geloof ik nog steeds dat het kan. Ik geloof dat de meeste mensen deugen, zolang ze maar hard genoeg willen.
