Ariane Niemeijer: ‘Heel even stopt de tijd’
Wie stond er als kind niet te juichen voor het raam als de vlokken uit de hemel naar de aarde dwarrelden en de tuin, de straat, de bomen, ja, elk takje bedekten met een fijn laagje wit dons? Wat zeg ik? Als kind? Ik vind het nog steeds magi ...