Pabostudent Sofie Beene koos voor het avontuur en voetbalt sinds augustus voor Seirines Grevenon, een club op het een na hoogste niveau van Griekenland. “Ik kreeg echt het gevoel dat ik welkom ben.”
Spreek je al een woordje Grieks?
“Mwah, alleen wat basisdingen. Zoals ‘kalispéra’, wat ‘goedemiddag’ betekent en ‘ti kanis?’, als je iemand vraag hoe het gaat. Het is echt een moeilijke taal. Op het voetbalveld wordt veel Engels gesproken, maar ook wel Grieks, waarvan ik het meeste dus niet begrijp. ‘Pása piso’ weet ik inmiddels, dat zeg je als je wilt dat iemand de bal terugkaatst.”
Griekenland… zon, mooie eilanden en pittoreske dorpjes?
“Ik woon en voetbal in Grevena, dat midden op het vasteland en dus ver van de kust ligt, helaas. Van tevoren dacht ik ook dat het in Griekenland altijd lekker weer zou zijn, maar afgelopen winter heeft het hier gewoon gesneeuwd. Dat appte ik naar een vriendin in Nederland en die reageerde heel verbaasd: huh, sneeuw in Griekenland?! Nu we richting de zomer gaan wordt het steeds warmer. Het is elke dag boven de twintig graden, heerlijk!
Grevena is een leuk klein stadje waar niet zo veel te doen is. Qua inwoneraantal is het vergelijkbaar met Nijverdal, waar ik vandaan kom. Het ligt tussen de bergen en staat bekend om de eetbare paddenstoelen, de truffels. Blijkbaar is het een ding hier dat ze die met getrainde honden gaan zoeken. Ik ben vooral veel te vinden op het voetbalveld en daarnaast ga ik graag iets drinken in het centrum. Bijvoorbeeld met mijn Griekse huis- en ploeggenoot, of de drie Keniaanse meiden uit ons team, die houden ook van gezelligheid.”
Hoe kwam je daar terecht?
“Via mijn voetbalagent, hij kende een club in Griekenland die een aanvaller zocht. Het sprak mij meteen aan. Een keer helemaal wat anders; andere mensen, andere omgeving. Ik speelde hiervoor in de jeugd van AZ, dus ik ben echt helemaal uit mijn comfortzone.
In het begin had ik het eerlijk gezegd best moeilijk. Ik kwam terecht in een compleet nieuwe omgeving waar ik niemand kende en nog geen vrienden had. Gelukkig zijn de Grieken heel open en gastvrij, ze proberen je echt het gevoel te geven dat je welkom bent. Toen ik hier net was, werd ik bijvoorbeeld door mijn coach en zijn vrouw uitgenodigd om te komen eten. Zoiets zou in Nederland niet gebeuren. Inmiddels ben ik helemaal gewend en heb ik het hartstikke naar mijn zin.”
Volg je daar ook de pabo?
“Ja, ik zit in het derde jaar van de pabo en volg hier sinds februari een minor die goed aansluit bij mijn studie, op het Department of Early Childhood. Ik ga drie dagen per week naar school. Voor alle vakken schrijf ik essays en geef ik online presentaties aan mijn docenten op Windesheim.”
En wat betreft voetbal gaat het lekker toch?
“Inderdaad! We staan bovenaan en kunnen kampioen worden, eind april is de laatste wedstrijd van het seizoen. Laatst speelden we tegen de concurrent, een spannende wedstrijd, maar die wonnen we. Daardoor zijn onze kansen flink toegenomen. Het voetbal leeft hier behoorlijk, dat had ik van tevoren niet verwacht. Er komen hier meer mensen kijken dan in Nederland, wel een paar honderd per wedstrijd. Ik zie geregeld mensen met toeters op de tribune en laatst zat er zelfs een groep mensen op de tribune die samba-muziek maakten. Dat was echt heel leuk!
Het niveau is wel wat lager dan ik gewend ben. Ze spelen hier veel de lange bal naar voren, zo van: jij bent de spits, veel succes en doe er iets goeds mee! Dat vond ik in het begin wel lastig, maar inmiddels gaat het steeds beter.”
Plak je er nog een voetbalseizoen in Griekenland aan vast?
“Daar ben ik nog niet over uit, misschien ga ik ook wel terug naar Nederland. Het hangt samen met de mogelijkheden wat betreft mijn studie. Ik kan het voetballen nu mooi combineren met de minor, maar volgend jaar moet ik veel stagelopen, oftewel lesgeven op een school. Vanwege de taal gaat het lastig worden om dat in Griekenland te doen.
Of de club mij nog een jaartje zou willen hebben? Daar hebben we het nog niet over gehad. Ik heb alle wedstrijden gespeeld, scoor geregeld en geef veel assists, dus ik ben zelf in ieder geval tevreden. Ik heb zeker geen spijt van deze stap.”
tekst: Wouter van Emst
foto’s: aangeleverd door Sofie Beene
